Bir kısım teknik arızalardan (bilgisayar teklemesi, donması ve en sonunda çökmesi), bir kısım mevsimsel sıkıntılardan (havanın 33 derecenin üstüne çıkması, yetmez mi) ve bir kısım da ruhani çalkantılardan (kendi şemalarımı keşfetme, onlarla nasıl başedeceğimi düşünme, bağlanma problemlerini öğrenme, bu arada ülke gündeminin sürekli yokuş aşağı gitmesi ile kendimi iyi hissettiğim ender anlarda da suçluluk duyma) sonrası yazılarıma geri dönmek istiyorum.
Bunun için tekrar çabalamam gerekecek. Biraz ara verdim, hemen kendimi kötü hissettim.
Aslında daha farklı şeyler de yazmak istiyorum galiba. Sadece kitaplar, filmler veya kendimle ilgili olmayan bir şeyler hakkında.
Şu an bir sabırsızlık hissi beni ele geçirdi. Hemen yapmalıyım, şimdi yapmalıyım, hemen olsun. Ne oluyor? Hiçbir faydası olmayan bir telaş. Ruhum bir şey yapmaktan değil, bu telaş hissinden yorulup, bitap düşüyor. Sonrasında hiçbir şey yapmak istemiyor.
Karamsarlık da değil bu. Bunu bir yükseltiden denize atlamayı beklemek gibi görüyorum. Atlamak için çıktıysan atla, bekleme. Suyun yeteri kadar derin olduğundan eminsen, atla. Ya da in merdivenlerden geri. Çok bekleyince manzara güzel geliyor, ve ilerlemek istemiyorsun bir noktada.
Olanla yetinme, şükretme elbette ki gerekli. Fazlasına ihtiyacımız yokken, bazen açgözlülük tetikliyor bizi. Ama ruh da sabit kalmak istemiyor. İlerlemek istiyor, koşmak koşmak istiyor.
© Site içerisinde yazıların tüm hakkı saklıdır.
