Acı

Normalde gündem ile ilgili buraya yazmayı hiç düşünmemiştim fakat acı o kadar fazla ki biryerlerde çevirmem lazım.

Ülkem inanılmaz bir zamandan geçiyor. Aklım almıyor. Bu vicdansızlığı bu arsızlığı aklım alsa kalbim almıyor.

Uzun zaman once Ferzan Özpetek’ in Kutsal Yürek diye bir filmini izlemiştim. Konusunu tam hatırlamıyorum ama aklımda kalan son sahnesi başroldeki kadının etrafında acı çeken yoksulluk çeken insanlardan dolayı kafayı sıyırıp sokakta üstündekileri etrafındaki insanlara vererek soyunup çırılçıplak kalmasıydı. O kadar çok hissediyordu ki etrafını, kendini kaybetmişti.

Kendimi öyle hissediyorum. Bir baraj var içimde doluyor, sınırda. O yüzden bazen artık bakmayacağım, aldırmayacağım düşünmeyeceğim diyorum ama ne kadar kendimi kapatmaya çalışsam da acılar sızıyor. Eskiden o baraja damla damla dökülen sular şimdi şelale oldu.

Ne zaman sona erecek? Ne zaman güneş doğacak ülkeme. Bu insanlar ne zaman vicdana kavuşacak? Yoksa topluca cehennemde miyiz şimdi?


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s